A 24 Mijn opgerolde geheugen

Zit er suiker in de koffie?

Met de moderne koffiemachines druk je op een knop, het apparaat maalt de koffiebonen, verwarmt het water en perst het warme water door de gemalen koffie. recht je kopje in. Als deze recht onder het afvoerpijpje zit tenminste anders heb je, in het beste geval, een “halve tas”. En dan de vraag : zit er suiker in, of in mijn geval zoetstof. Eén zoetstofje doe ik in mijn kopje, meestal vóór  de warme koffie in het kopje loopt. Maar soms komt er twijfel op, het ik het pilletje er al in gedaan? Misschien herkenbaar beste bloglezer? Wel, dit is een voorbeeld van de theorie van het opgerolde geheugen. Deze ochtend ook weer. Hector, de aandachtige lezer weet dat ik deze blog samen met Hector ben begonnen, heeft er een broertje bij : Emile. Op zijn frans geschreven en dat heeft zijn reden; maar later meer hierover. Beide honden, Hector al 2.5 jaar ondertussen, Emile 4 maanden. Met dit warme weer vertoont het gedrag van beide honden in de ochtendlijke koelte, veel overeenkomst met dit van lastige vliegen. Ze hangen rond je heen, kwispelstaartend om aandacht, en duwen je in hun ochtendlijk enthousiasme haast omver. In een dergelijke stresstoestand wil je blogkladder dan de koffieknop indrukken en komt de vraag als het koffiekopje vol is:  heb ik er nu al suiker in gedaan?

Lees verder A 24 Mijn opgerolde geheugen

A23 Van kannenschijters naar een “entré à sec”.

De man met de blauwe jas

Het was koud die zaterdagochtend. Met mijn muts diep over mijn oren getrokken trotseerde ik de koude Gentse stadswind, terwijl de stadsgids, lichter gekleed dan ik, enthousiast zijn verhaal deed. Het was ongetwijfeld een goede gids met een aangename glimlach achter zijn verzorgde baard en een zachte stem die toch sterk genoeg was om door de hele groep, zo’n 20 mensen, te worden gehoord, hij had aandacht voor zijn publiek, de omgeving, het oogcontact; alleen mijn hersencontact was er niet maar dat lag eerder aan de zaterdagochtendkilte dan aan de gids.  De lichtblauwe gids, tenminste zijn arm in een lichtblauwe jas, wees achter hem en ik hoorde het woord “ tettentjoezer”. Het klinkt aangenaam luchtiger in het Gents dialect dan als je het als geschreven woord dient te lezen. Waar had die man het over? Mijn aangetast korte termijngeheugen was niet onmiddellijk een hulp om het verhaal te reconstrueren; luisteren en wakker worden was het enge alternatief maar toch had ik een groot deel van het verhaal gemist. Ik kon nog de woorden “ diefstal”, “eten” en “kind” opvangen maar hiermee kon ik het                        “ tettentjoezersverhaal” niet helemaal reconstrueren. Lees verder A23 Van kannenschijters naar een “entré à sec”.

A 22 Wat betekent “Het Ventiel” voor mij?

 

Gudrun en Gaston

Toen Gudrun me deze vraag stelde, ondertussen al een hele tijd geleden, heb ik erover nagedacht en…niets gedaan. Een tijd geleden kwam van geduldige Pico della Mirandola een herinneringsbericht. Mijn hoop om eronderuit te kunnen muizen met nietsdoen was meteen vervlogen. Wat met een schijnbaar éénvoudige vraag begon, mondde uit in een denkwerkoefening voor mezelf. Nochtans is de vraag net zo eenvoudig als ze duidelijk is : wat betekent “Het Ventiel” voor je? Het antwoord juist formuleren is minder evident.

Lees verder A 22 Wat betekent “Het Ventiel” voor mij?

A 21 Niet gisteren, niet morgen, maar nu telt.

Blogvolgers, je blogkladder is er weer, of tenminste hij probeert met een schuchtere poging.

Toen ik met deze blog begon heb ik Hector, mijn Spaanse viervoet-copain,  erbij betrokken; Jongdementie is nu eenmaal geen sexy onderwerp om over te schrijven. Wat wel sexy was en is om over te schrijven zijn de belevenissen en belevingen in en bij Het Ventiel. Gemakkelijk ook, het schrijven toch, de emotionele kant is een ander paar mouwen. Hector was toen zes maanden, ik heb met hem gespeeld en gewerkt, hem gevoederd en gekamd, geknuffeld en terecht gewezen. Ondertussen is Hector uitgegroeid tot een welopgevoede dartele, vrolijke, trouwe Spaanse waterhond. Of van Castilië of Catalonië, dat is voor hem onbelangrijk!

 

WP_20161108_009
Hector augustus 2017

Ruilen?

Lees verder A 21 Niet gisteren, niet morgen, maar nu telt.

A20 Even geduld….

 

Beste bloglezer,

De blogepisodes komen met langere intervallen, om niet te zeggen dat ze helemaal weggevallen zijnde laatste maanden.

Na mijn CVA in december gaat schrijven me niet meer zo gemakkelijk af. De inspiratie is weg.  Kristien, mijn rots in de branding in het revalidatiecentrum K7 van het UZ Gent, revalidatiearts en vriendelijke maar doortastende madame, had er een verklaring voor : bij een CVA in de kleine hersenen kan bij creatieve mensen                         ( kunstschilders, musici…) de inspiratie geheel of gedeeltelijk wegvallen of sterk verminderen.

Schrijven lukt nog wel, maar het resultaat is verre van hetzelfde. Niet dat ik mezelf een topauteur acht, verre van, maar een tekst moet ergens op lijken. Fierheid op het werk, weet je. Vandaar dat ik deze blog voorlopig opschort, later proberen we het opnieuw.

Iedere dag loop ik, op weg naar mijn neuropsychologische en andere revalidatietechnieken in gebouw K7  van het UZ Gent, voorbij volgende tekst :

Keerpunt

Onherkenbaar

is het leven

zoals het was

 

Onafdwingbaar

is de wil

om opnieuw te beginnen

 

Onafwendbaar

is de andere ik.

                               Mieke Vervisch

  Lees verder A20 Even geduld….

A19 Niet opgeven, niet plooien!

Vijftien maanden is hij nu, mijn trouwe viervoeter Hector. Op onze ochtendlijke wandelingen mochten we al veel beleven; van konijnenjagen over ‘door ijs zakken’ en, als kers op de taart, achter een vos(je) aanzitten. Dat ‘door het ijs zakken’ dient letterlijk geïnterpreteerd te worden; Hector sprong over een al licht ontdooide beek van een tweetal meter breed. Niet beseffende dat het verzwakte ijs zijn twintig kilootjes niet zou dragen, waagde Hector de sprong vanuit stilstand, kwam niet helemaal aan de overkant en met een knakkend geluid verdween zijn achterste in het water. Van frustratie keffend, trok hij zich met zijn sterke voorpoten op de oever om het konijntje, dat uiteraard niet had gewacht, verder achterna te zitten. Niet opgeven, niet plooien is Hector ’s motto. Misschien heeft hij dat bij Het Ventiel geleerd?

Buur Thierry

Lees verder A19 Niet opgeven, niet plooien!

A18 Keizer Maxentius en de maagdelijkheid van Katharina.

Tempus fugit, januari 2017 is al driekwart gepasseerd.

Deze week houden de dagen het daglicht dertig minuten langer vast. Mijn moeder placht te zeggen : “ de dagen worden langer”. Net alsof de dagen dan plotsklaps 25 uren telden. Een enkele keer waagde ik het te antwoorden “ dat ze dan een ander horloge mocht  kopen als de dagen langer worden” één keer maar, moeder vond dat je met “de tijd” niet spotte.

Het Ventiel

Vanuit mijn revalidatiestoel stel ik vast dat 2017 voor Het Ventiel een schitterend jaar zal worden. Nominaties voor prijzen, behalen van prijzen, een bib, een zangstonde, een knutselatelier deze realisaties komen op ons af. Gemakshalve vergeet ik maar de afdelingen in Oostende, Brugge en De Westhoek te vermelden. En ik schrijf ze neer vanuit mijn geheugen, te lui om de betreffende mails op te zoeken. Wat een arbeidsmoraal hé, luieren kost tijd en time is money! Met mijn geheugen weinig mis, mocht het sms-taal zijn hier schreef ik LOL ( laughing out load). Lees verder A18 Keizer Maxentius en de maagdelijkheid van Katharina.