A31 Sjarelke en de appelsienenmadam of hoe het ene lot het andere niet is.

De laatste weken ging Het Ventiel de artistieke toer op. En “artistiek” staat even ver van je blogkladder af als de relativiteitstheorie van enen Albert Einstein. Deelgenoot mogen worden van de opbouw, totstandkoming, ontwikkeling, groei en opvoering van een toneelvoorstelling was een compleet nieuwe, maar uiterst aangename ervaring voor mij. Lees verder A31 Sjarelke en de appelsienenmadam of hoe het ene lot het andere niet is.

A30 Tussenspel

Beste bloglezer,

 

In deel A29 had ik het over een artikel dat ik jullie zou meegeven van de Nederlandse filosoof Dr. Arjen Kleinherenbrink. Geen angst, het leest vrij vlot, het is geen aflevering van “De Kampioenen”, maar voor de doorsneeman of -vrouw vrij verstaanbaar geschreven. De aanleiding van deze blogaflevering is voor één keer niet Jongdementie en Het Ventiel, maar  een veranderende wereld; waar mensen met Jongdementie, hun partners, buddy’s, kortom wij met z’n allen zullen in moeten leren leven, liefst in beheerste, evenwichtige gelijkmoedigheid. En niet onwetend zijn!

Lees verder A30 Tussenspel

A29 Friet met mayonaise en andere, onwetende, beslommeringen.

Viva Agristo.

Vooreerst bedankt Agristo voor de mooie pinksterwandeling; de warme ontvangst, het frisse O’de Lys ( een ode aan het propere Leiewater) en de hartige frietjes achteraf. Alle Ventieltjes hebben genoten van deze mooie dag.

Op de wandeling mocht ik Ernest begeleiden. Er werd, zoals dikwijls bij Het Ventiel, honderduit gepraat en gebabbeld : over onze jeugd, over werk, over ongelukken, over legerdienst en …over twee pertinente vragen. Waar staat “Sinksen” nu precies voor en, iets minder gemakkelijk, hoe ontstond of wie ontdekte de friet. Sedert die dag spoken beide vragen door mijn hoofd en wat door mijn hoofd spookt komt vroeg of laat in de één of andere vorm in deze blog terecht. Lees verder A29 Friet met mayonaise en andere, onwetende, beslommeringen.

A28 Roepsteen 7/1983 anno 1964 en de ziekte van Juncker.

Sedert 29 april 2016 ben ik buddy bij Het Ventiel. Niet altijd even intensief, maar toch regelmatig. Na een opgedrongen rustinterval vanaf december 2016 iets minder intensief. Ik herinner me nog levendig één van mijn eerste zelfstandige activiteiten als buddy; een bezoek aan het vlasmuseum in Kortrijk. Ik meen er over geschreven te hebben. Pico zei dat ik de meeste deelnemers zou kennen, behalve twee die van “ver” kwamen., nou ja ver dat was dan Oostende en Brakel. Als buddy ben ik altijd een beetje nerveus als er nieuwe deelnemers zijn; niet alleen de bekende “vrees voor het onbekende” speelt maar ook vragen als “hoe zijn de deelnemers als mens” en “ wat kan je van hun verwachten als deelnemer”? Deelnemer Brigitte uit Oostende mocht nog zelf rijden, Jo uit Brakel was vergezeld van zijn schoonpapa; een vriendelijke, goedlachse man.

Lees verder A28 Roepsteen 7/1983 anno 1964 en de ziekte van Juncker.

A27 Abu Maarten Marc al Waregem en kampvuurmuziek.

Testen

Je kent met zekerheid nog, of je hebt het nog steeds, het innerlijk onrustig gevoel als je naar een test, examen, of belangrijke vergadering, bespreking of samenkomst gaat; hetzij met de trein, fiets of auto. Al naargelang de belangrijkheid van de test of examen ( en je kennis betreffende de materie) of samenkomst is het gevoel anders; tenminste voor mij toch. De kunst is om de tijd vóór het gebeuren rustig en gelaten door te brengen. De ene sluit zich op, de andere werkt het af op één of andere onschuldige medemens. Mijn methode om de onzekerheid, zenuwen of wat dan ook te onderdrukken, te controleren en eventueel, hopelijk, te beheersen en eventueel te overwinnen, was ( en is nog altijd) : neuriën. Het lichte innerlijk gezoem maakte en maakt me rustig. Er zal wel een, al dan niet wetenschappelijke, verklaring voor zijn, maar deze is mij niet bekend. Mocht iemand het weten, laat maar komen.

Ik hou van haar maar ook van algebra ….(  “Algebra”gezongen door Loeki Knol 1976)

Lees verder A27 Abu Maarten Marc al Waregem en kampvuurmuziek.

A26 De eed van de fazant, oftewel “de stoelleuning-kruisvaarders”.

Woord vooraf

Beste bloglezer,

Het is niet mijn gewoonte iets vooraf te schrijven in deze blog. Op 16 juni dit jaar overleed mijn beste vriend en studiegenoot Geert, meer dan 40 jaar waren we vrienden. Op vakantie in Frankrijk werd hij onwel op de fiets, stapte af en stierf vrijwel onmiddellijk. Deze week ging zijn echtgenote bloemen zetten op zijn graf; door verdriet overmand kwam ze thuis en zag een vlinder aan de voordeur zitten. Ook tijdens de voorbereidende werken voor het Bi Ventielbos was een vlinder de beelden, die in het bos zouden komen te staan, aan het verkennen. Toeval? Ergens in de kosmos zitten twee fietsers en sturen vlinders; een mooi beeld nietwaar? Lees verder A26 De eed van de fazant, oftewel “de stoelleuning-kruisvaarders”.

A25 Le en/of la moule: een wereld van verschil; of toch niet oftewel modern art = I could do that+yeah, but you didn’t!

Heb je mosselen genuttigd deze zomer? Als goed geaarde Belg is de kans groot, Yerseke, Filippine  en de hele Nederlandse mosselindustrie gaat naar de Filistijnen ( dit zijn niet de inwoners van Filippine)  mocht België beslissen de mosselimport uit Nederland te verbieden. Niet dat dit zal gebeuren, toch niet in een verkiezingsjaar want dan worden weinig beslissingen getroffen die de doorsnee Belg raken. De macht van de kiezer weet je wel en de angst van de politicus. Dat de macht van de kiezer exact 5 seconden duurt ( de tijd om je bolletje te kleuren), beseffen weinigen

Lokale verkiezingen, het is me wat. Sommige raadsleden zie ik voor het eerst na de vorige verkiezingen, glimlachend, zwaaiend en handenschuddend op de lokale wekelijkse markt staan. Waarschijnlijk stonden ze de laatste jaren op sterk water, ergens in een verborgen opslagplaats van de stad of gemeente. Gezien in het openbaar leven? Nauwelijks. Eens verkozen verdwijnen sommigen weer in hun eigen wereld, de schulp en schelp gaat dicht om pas te openen bij gestegen verkiezingstemperaturen. Mosselen zijn het. Gelukkig ken ik ook andere lokale politici, actief en productief.

Smakkerd in het SMAK

Mosselen dus. Een paar weken geleden met de Ventieltjes op stap geweest en in het SMAK ( voluit :  het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst) in Gent een hele grote pot zien staan, met stoere bewaking en al. Gezien vanuit de bolle spiegel recht tegenover de pot zag deze er héél wat minder indrukwekkend uit. Pot en spiegel bleken dan nog van dezelfde kunstenaar. Dat een pot mosselen kunst is kan ik nog enigszins vatten, maar een antieke grootmoedersspiegel? Benieuwd wat de glimlachende gids zou vertellen, vanuit mijn ooghoeken bekeek ik haar met een licht wantrouwen. Mijn vorige ervaring met een gids, in het MSK in Gent,  was niet zo goed verlopen! Hoewel het MSK ongetwijfeld en  zéér zeker een bezoek waard is, was de vrouwelijke gids , ongetwijfeld deskundig op kunstgebied, tenminste dat hoop ik voor de vrouw in kwestie, een kenau die de Ventieltjes, behandelde als kleine kinderen. En dus ook de buddy’s, want het verschil zit hem soms in kleine dingen. Iedere goed opgeleide gids ( en in Gent lopen de toekomstige gidsen school in de Mercatorhogeschool, afdeling Het Perspectief) weet dat je je in de groep moet inwerken en op voorhand informeren wat of hoe je groep is.

moselpot.jpg
De Mosselpot

Lees verder A25 Le en/of la moule: een wereld van verschil; of toch niet oftewel modern art = I could do that+yeah, but you didn’t!