A 22 Wat betekent “Het Ventiel” voor mij?

 

Gudrun en Gaston

Toen Gudrun me deze vraag stelde, ondertussen al een hele tijd geleden, heb ik erover nagedacht en…niets gedaan. Een tijd geleden kwam van geduldige Pico della Mirandola een herinneringsbericht. Mijn hoop om eronderuit te kunnen muizen met nietsdoen was meteen vervlogen. Wat met een schijnbaar éénvoudige vraag begon, mondde uit in een denkwerkoefening voor mezelf. Nochtans is de vraag net zo eenvoudig als ze duidelijk is : wat betekent “Het Ventiel” voor je? Het antwoord juist formuleren is minder evident.

Waarom stelde ik het antwoord uit? Omdat de vraag mij aan Gaston deed denken? Gaston….één van de weinige boeken en cursussen die ik uit mijn studententijd heb bewaard, eigenlijk de enige, werd geschreven door Gaston. Voluit Prof. Dr. Gaston Vandewalle, gewoon hoogleraar aan de universiteit te  Antwerpen en Gent. In Gent onderrichtte Gaston de onwetenden over “ geschiedenis van het economisch denken”, een vrij lastig deel van de leerstof die je in je derde jaar,( eerste licentie heette dat in de vorige eeuw, nu waarschijnlijk eerste master) diende te beheersen. Niet dat geschiedenis zo lastig kan zijn, maar Gaston gaf alle wiskundige- en andere inzicht vergende theorieën erbij.  Een boek van pakweg 380 pagina’s, is niet veel zou je denken, maar dan ken je Gaston niet. 380 pagina’s door Gaston geschreven telt voor minstens het dubbele.

Anterioriteit

Gastons examen ging door ten burele Vandewalle, in de toen, nieuwe gebouwen aan de Hoveniersberg. Vandewalle ( nu niet meer Gaston als ik eraan terugdenkt), had de onhebbelijke gewoonte om voetnota’s te vragen, ca 600 per hoofdstuk waren er, bij 7, lange, hoofdstukken zijn dat er veel. Iedere student kreeg er een vraag uit die hij steevast inleidde met de woorden :  “wat betekent of wat zegt je….” ( hij leek wel Eric Van Looy ) en dan kwam het, voor velen fatale, vraagje; het dodelijk projectiel vanachter Gastons brilglazen afgevuurd recht in de overuren draaiende hersenen van de ineenkrimpende student aan de overkant van zijn, bescheiden, bureau. Mijn vraag weet ik nog alsof het gisteren was : “mijnheer, wat zegt u ( Gaston was van de beleefde soort) preliminariteit en anterioriteit”? Meteen rode lijntjes van “word” op mijn scherm, ongekende woorden  dus, zelfs al die jaren later, in mijn “Windows 10” gestuurde computer! Even rood als de lijntjes zou ook ik wel geworden zijn bij Gastons vraag, ware het niet dat ik ter elfder ure me kon herinneren dat we op café tijdens een partijtje kaart hierover hadden zitten gekscheren. “De klok en het klepel gevoel” zal wel menig student en ex student bekend voorkomen, dus ik waagde het erop met de woorden “ kaartspel” en “ beslissing nemen” en een hoop, zo leek het me toch,  rond de pot draaiend gebazel. Gaston knikte maar half bevredigd maar het bevredigingsniveau van Gaston kon mij, met het dichtslaan van de examendeur, eerlijk gezegd gestolen worden. Een half antwoord is beter dan geen en met een 13/20 was ik, voorgoed, van Gaston af, mét beantwoordde voetnootjesvraag. Een decoratie op zich; of hoe het caféwezen kan bijdragen tot het behalen van je diploma!

Gudruns vraag bevatte geen voetnoten. Gelukkig maar. Waardoor ik bij “Het Ventiel” kwam heb ik in mijn blog “ Voorbij de stilte” al neerschreven. Waarom ik bij “Het Ventiel” ben gegaan,  daar heb ik  geen verklaring voor. Je kan het een soort “onzichtbare hand” noemen die het regelde. Er gaat geen dag voorbij of mijn gedachten gaan uit naar “Het Ventiel”, naar de mensen die het noodlot trof en treft, al dan niet geregeld door dezelfde onzichtbare hand; ik denk aan  de dynamische organisatie, aan de vriendelijke nestwarmte die “Het Ventiel” biedt. En daar zijn we bij de juiste term : vriendelijke nestwarmte. Uit deze warme bron stroomt al het andere, paardrijden, knutselen, creëren, wandelen, praten, bijstaan, en zoveel werkwoorden meer. Werkwoorden : Het Ventiel bestaat achter de schermen uit werkwoorden, ervóór uit warme adjectieven en steun-brengende substantieven.

Economisch liberalisme

Vele handen maken het werk licht, zo luidt het spreekwoord. Maar deze, soms niet zichtbare, handen moeten worden begeleid, gemotiveerd, aangebrachte ideeën uitgewerkt, geplande activiteiten georganiseerd. En  dat is het werk van Pico della Mirandola Gudrun, the invisible hand van Het Ventiel. Gudrun zorgt voor evenwicht en vooruitgang, verwezenlijkt ideeën en doet aanpassingen, creëert, incasseert, goed geluimd aanwezig is op tal van activiteiten, enthousiasmeert. Een onzichtbare, zichtbare regelaar, begiftigd met een hoeveelheid “moral sense” die zijn gelijke niet kent. Never to be forgotten.

“ The invisible hand” is een term van Adam Smith, 18e eeuw. Deze 18e eeuw was de periode van De Verlichting, een pijler van onze westerse beschaving. In de 20 e  eeuw brengt Het Ventiel ook verlichting, anders weliswaar dan destijds, maar met evenveel ratio, met meer gevoel en evenveel beschaving. Het Ventiel maakt mensen met Jongdementie visible, met fluwelen hand.

Rest mij nog jullie allemaal een familiaal kerstfeest en een “verlichtend” Nieuw Jaar toe te wensen. Om het met Goethe te zeggen : ” Wo viel Licht ist, ist starker Schatten.”              ( Schatten = schaduw), met of zonder “invisible hand”!

 

Tot 2018.

Gepubliceerd door

marckesteloot

Geboren in België ( Izegem 1959) en getogen in Duitsland, Neheim-Hüsten ( 1959-1977). Studeerde economie in Gent ( UG 1977-1981), gehuwd met Els en heb twee kinderen. Ik woon in Waregem en mijn interesses gaan uit naar middeleeuwse geschiedenis en basket.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s